Pomimo wojny w Europie, prezydent Roosevelt zasugerował szefowi operacji morskich (CNO) Haroldowi Starkowi, aby w 1940 roku skoncentrować ćwiczenia na południowo-zachodnim Pacyfiku. Z uwagi na względy logistyczne, dowódca floty USA (CINCUS) admirał James Richardson zdecydował się przeprowadzić ćwiczenia (8–23 kwietnia 1940 roku) w pobliżu Hawajów, zakładając, że wróg po zajęciu Filipin będzie nacierał na Hawaje z siłami inwazyjnymi. Flota amerykańska pod dowództwem admirała Adolpha Andrewsa otrzymała rozkaz zapobieżenia zajęciu przez siły wroga wysuniętej bazy na Hawajach. Admirał Andrews postanowił skoncentrować swoją flotę w pobliżu Lahainy, między wrogiem a przewidywanym miejscem lądowania, spodziewając się stoczenia z wrogą flotą decydującej bitwy morskiej. Jednak dowódca wroga, admirał Charles P. Snyder, podzielił swoje siły, co doprowadziło do nierozstrzygającego starcia pancerników i dotarcia wrogich sił ekspedycyjnych do celu.
7 maja, zaledwie kilka dni po zakończeniu manewrów, flota otrzymała rozkaz pozostania na Hawajach