Franz Graf von Thun und Hohenstein (ur. 27 lipca 1826 w Cholticach, zm. 30 lipca 1888 w Schwaz) – oficer Armii Cesarstwa Austriackiego i Armii Austro-Węgier w stopniu feldzeugmeistra, dowódca Austriackiego Korpusu Ochotniczego w Meksyku podczas francuskiej interwencji w tym kraju oraz komendant 14. Korpusu w Innsbrucku.
Życiorys W 1844 roku wstąpił do 28. Pułku Piechoty. W 1848 roku, już w stopniu podporucznika (niem. Leutnant) brał udział w wojnie austriacko-piemonckiej i dostał się do włoskiej niewoli pod Mediolanem. Po wymianie jeńców powrócił do służby wojskowej i uczestniczył w tłumieniu rozruchów w Wiedniu. W 1849 roku walczył w bitwie pod Novarrą i pod Mortarą. W tym samym roku awansował na kapitana (niem. Hauptmann). Od 1851 roku był adiutantem feldmarszałka Josepha Radetzky’ego, a po jego śmierci w 1858 roku, jako major, został przydzielony do 49. Pułku Piechoty. W trakcie wojny francusko-austriackiej walczył pod Montebello, pod Magentą i pod Solferino. Po zakończeniu konfliktu został awansowany na stopień pułkownika (niem. Oberst) i objął dowództwo nad 9. Pułkiem Piechoty.