Podczas wojny prusko-austriackiej znalazł się w Wielkiej Kwaterze Wojennej Króla Wilhelma, a po jej zakończeniu został dowódcą 7. Pułku Huzarów. Na jego czele walczył w wojnie francusko-pruskiej. Uczestniczył między innymi w bitwach pod Gravelotte, Saint-Quentin oraz w oblężeniu Metzu.

Po zawarciu pokoju w 1871 roku został mianowany dowódcą 21 Brygady Kawalerii, a w kolejnym roku objął identyczne stanowisko w 3. Brygadzie Kawalerii Gwardii. Na tym stanowisku awansował na generała majora (niem. Generalmajor). W 1879 roku pod jego rozkazy trafiła 5. Dywizja Piechoty, co wiązało się z awansem na generała porucznika (niem. Generalleutnant). Równocześnie z dowództwem nad dywizją został adiutantem cesarza Wilhelma I, którym pozostawał do 1884 roku, kiedy został komendantem VIII Korpusu Armijnego. Na tym stanowisku otrzymał awans na generała kawalerii (niem general der Kavallerie) w 1886 roku i generała pułkownika w stopniu feldmarszałka (niem. Generaloberst im Range eines Generalfeldmarschalls) w 1893 roku. Piastował tę funkcję do 1895 roku. Został wówczas naczelnym dowódcą w Marchii i gubernatorem Berlina. W 1897 roku, z powodu złego stanu zdrowia, przeszedł w stan spoczynku, pozostając jednak adiutantem cesarskim.