Ze względu na usunięcie strzelnic w murach, jedynym wejściem pozostało to na poziomie gruntu. Zmianie uległa też konstrukcja wewnętrzna – po usunięciu centralnego filaru, na piętra i na dach wchodzono po drabinach przez klapy w podłodze. Pierwotnie do wieży wchodziło się przez strzelnice w parapecie platformy szczytowej, po zewnętrznych drewnianych schodach, których sekcje można było szybko wciągnąć do wnętrza muru; wewnątrz piętra łączyła klatka schodowa wewnątrz środkowego filaru.
Podobnie jak inne wieże w Kanadzie, Prince of Wales Tower była wyposażona w gontowy dach chroniący od śniegu – najwcześniejsza wzmianka o nim pochodzi z 1824 roku.
Większość kanadyjskich wież pełniła rolę koszar, aż do wycofania wojsk brytyjskich z Kanady w latach 1870–1871 i przekazania wież władzom dominium. Ze względu na konieczność obrony portu w Halifaksie, brytyjskie oddziały stacjonowały tam aż do 1906 roku, a wieże funkcjonowały jako elementy fortyfikacji. W 1862 roku na parterze Prince of Wales Tower urządzono duży magazyn prochu, co było dość ryzykowne, bo stała ona na odsłoniętym wzgórzu (był plan osłonięcia jej redutą, ale nie został zrealizowany).