W 1939 roku wybuchła II wojna światowa, a wraz z nią przyszły ponowne zniszczenia, bieda i okupacja hitlerowska. Całe społeczeństwo, a więc i mieszkańcy Dulczy Wielkiej, rozpoczęli próby obrony własnej tożsamości poprzez uczestnictwo w różnych strukturach oporu społecznego. Dulcza weszła w skład Placówki ZWZ-AK Radomyśl Wielki, która wydawała gazetkę konspiracyjną ,,Odwet’’. Ponadto mieszkańcy wsi udzielali pomocy ludności żydowskiej, ryzykując przy tym życiem własnym oraz swojej rodziny. Najwięcej zniszczeń spowodowały działania przyfrontowe w 1944 roku. Wówczas to przez wieś przebiegała linia frontu, a mieszkańcy musieli na pół roku opuścić własne domy i szukać schronienia w okolicy.
17 stycznia 1945 r. ruszyła ofensywa radziecka i tym samym front odsunął się od wioski. Mieszkańcy powoli wracali do domów, ale z Dulczy Wielkiej zostały jedynie zgliszcza, ograbione gospodarstwa, zniszczone zagrody. Wieś w 95% została zniszczona i praktycznie przestała istnieć. Zniszczeniu uległ również kościół parafialny.