E 3, napędzany silnikiem rotacyjnym o mocy 160 KM, został wysłany we wrześniu 1918 roku do Adlershof na testy, a następnie wziął udział w trzecim konkursie samolotów myśliwskich klasy D, który odbył się w następnym miesiącu. W opinii uczestników konkursu E 3 miał doskonałe właściwości lotne, tylko nieznacznie gorsze od charakterystyki Siemens-Schuckert D.IV, a jego skrzydło nie drgało przy dużych prędkościach, jak to miało miejsce w Fokkerze D.VIII. Kapitan Eduard Ritter von Schleich, dowódca Jagdgeschwader 4, uznał E 3 za najlepszy myśliwiec w konkursie. Zachwycony samolotem von Schleich zorganizował dostawę E 3 bezpośrednio do jego oddziału: jeden egzemplarz myśliwca został załadowany na platformę 2 listopada, ale nigdy nie dotarł do miejsca przeznaczenia z powodu zawieszenia broni.
Drugi egzemplarz E 3, nazywany przez Kondora E 3a, napędzany był nowym silnikiem rotacyjnym o mocy 160 KM z kołpakiem śmigła i pełną osłoną z żaluzjami wentylacyjnymi, w przeciwieństwie do częściowej osłony w kształcie podkowy zastosowanej w E 3. Ta wersja osiągała prędkość maksymalną 200 km/h i pułap 5000 metrów w 11 minut. Samolot otrzymał nadane przez Idflieg oficjalne oznaczenie D.I, który złożył zamówienie na 100 myśliwców tego typu, z których ukończono około 8–10 egzemplarzy.