Autor skupia się na sielankowym przedstawieniu historii Litwy i miłości Biruty oraz Kiejstuta, zaś sam utwór charakteryzuje się płynnością formy między stylizacją literacką a pieśnią gminną. Ballada jest uznawana za przykład utworu romantycznego, ponieważ na pierwszy plan wysuwa się w nim tło historyczne, podkreślone są pierwiastki folklorystyczne oraz uwypuklone są dramatyzm i liryzm dzieła. Ballada stała się jedną z najpopularniejszych pieśni ludowych na Litwie - kilkukrotnie wspominał o niej Maironis, a jej tytuł służył wręcz za metonimię pieśni ludowych (np. w wierszu Maironisa - „tu słychać po wioskach piosenkę Biruty”). Ballada służyła za inspiracje do powstania poematu Biruta Józefa Ignacego Kraszewskiego.
Po polsku napisał zaginiony, składający się z 24 pieśni, poemat Sobieskiada oraz wiersze takie jak Wodkołyk Porterowicz czynny członek Kontuberii oraz Wszystkowidz Postrzegacki, opublikowane w prasie wileńskiej.
Prowadził korespondencję z Dionizym Paszkiewiczem na temat języka litewskiego i tłumaczył jego ody z dialektu żmudzkiego na język polski.