Architektura kolonialna – styl architektoniczny rozwijający się od XV do połowy XX wieku, związany z ekspansją kolonialną mocarstw europejskich. Styl ten zazwyczaj zawiera klasyczne elementy architektoniczne wyniesione z ojczyzny kolonialnej, takie jak gotyk, renesans, barok, neoklasycyzm, a czasami wczesny modernizm, dostosowane do lokalnych warunków klimatycznych, technik budowlanych i materiałów, tworząc w ten sposób unikalne warianty regionalne. Styl ten występował w Amerykach, Afryce, Azji i Oceanii, przyjmując różne formy w zależności od kraju kolonizującego i regionu.
Jej głównym celem było utrwalenie autorytetu, bogactwa i dominacji kulturowej kolonizatorów nad rdzenną ludnością. W praktyce przejawiała się poprzez monumentalne budynki administracyjne, gmachy publiczne, kościoły i układy urbanistyczne oparte na europejskich wzorcach, które miały podkreślać ideologię imperialną i wizualnie manifestować „cywilizacyjną misję” kolonizatorów.