Wiktoria Iljin ps. „Wika” (ur. 13 grudnia 1918 w Zajsanie, zm. 12 czerwca 1995 w Warszawie) – polska rzeźbiarka oraz sanitariuszka Wojskowej Służby Kobiet. mały|Walka – jedna z rzeźb Galerii samochodowej w Warszawie
Życiorys Córka Modesta oraz Bronisławy Iljinów (z domu Szemiot) oraz siostra Cezarii i Modesta.
Podczas powrotu do Polski, trwającego 11 miesięcy, w Moskwie w kwietniu 1922 roku zapadła na tyfus. Następnie przeszła odrę oraz zapalenie płuc. Powodem zakażenia był zły stan sanitarny baraków, gdzie umieszczono grupy Polaków wracających do ojczyzny. Na skutek tych chorób częściowo utraciła słuch.
W 1931 roku rodzina Iljinów przeprowadziła się do Wilna. Razem z Cezarią zaczęły chodzić do Gimnazjum im. Elizy Orzeszkowej, tzw. „Orzeszkówek”. W 1937 roku zdała maturę, po czym wyjechała do Krakowa, by studiować na ASP na Wydziale Rzeźby w katedrze prof. Xawerego Dunikowskiego. W 1942 roku dzięki Cezarii trafiła do Warszawy.
Twórczość Wiktorii krążyła wokół nurtu abstrakcyjnego, a dokładnie konstruktywizmu.
W latach 60. w swoich praca używała tworzyw takich jak: metal, pręty, elementy gotowe oraz żywica epoksydowa narzucana na konstrukcję z siatki.
Zmarła 12 czerwca 1995 roku w obecności swojej starszej siostry.