W dniu lądowania w Normandii, Cammaerts w masywie Vercors przekazał maquis wiadomość, że tajne akcje sabotażowe powinny być kontynuowane, ale siły partyzanckie powinny pozostać w ukryciu, ponieważ „miną co najmniej dwa miesiące, zanim będą potrzebne”. Cammaerts wiedział również, że podobne wystąpienia w innych rejonach zostały stłumione przez Niemców. Wbrew temu, 8 czerwca Marcel Descour, regionalny przywódca francuskiego ruchu oporu, polecił François Huetowi, nowemu dowódcy maquis w Vercors, przeprowadzenie mobilizacji. Huet sprzeciwił się, twierdząc, że nie ma ani ludzi, ani broni, aby bronić Vercors, ale Descour zapewnił go, że alianci wyślą potrzebne posiłki.
Maquis w Vercors spodziewali się inwazji na południową Francję wkrótce po D-Day, ale w rzeczywistości nastąpiła ona ponad dwa miesiące później. Maquis błędnie przewidywali również, że alianccy spadochroniarze wylądują na masywie, aby im pomóc, i że zostaną zaopatrzeni w broń przeciwpancerną i inne ciężkie uzbrojenie do walki z Niemcami. Nie zapomnimy goryczy porzucenia w czasie bitwy, osamotnienia i braku wsparcia – telegrafował dowódca FFI do Londynu. Priorytetem sił alianckich był front normandzki i operacja Dragoon, ta ostatnia w południowej Francji, a nie maquis z Vercors.