Bucket shop (dosłownie „sklep z wiadrami”) – miejsca, gdzie gracze niemogący pozwolić sobie na normalne konto u maklera mogli zawierać zakłady na zmiany cen akcji lub towarów, stawiając niewielkie środki własne i posiłkując się kredytem. Nie zawierano żadnych rzeczywistych transakcji na rynku akcji ani towarów, bo nie były to inwestycje, a zwykłe obstawianie zmian cen.
Termin bucket shop pochodzi z Anglii z początków 19 wieku. Uboga młodzież zachodziła do pubów z wiadrami i napełniała je resztkami piwa z beczek, a następnie spotykała się w opuszczonych lokalach, by pić, palić, zakładać się i używać życia. Z biegiem czasu zaczęto określać tak lokale, gdzie symulowano transakcje zbożem lub akcjami.
Wraz z potanieniem dostępu do drukujących telegrafów, takich lokali pojawiło się coraz więcej. Wynajmowały one od brokerów i firm telegraficznych linie telegraficzną, a często dwie, żeby zapewnić niezawodność działań. Te niby-biura, publikowały w gazetach reklamy i ogłaszenia, prawie na bieżąco powodowały notowania, dla niewprawnego oka bucket shopy przypominały biura maklerskie z Wall Street. Zasadnicza różnica polegała na tym, że makler działał na rzecz swojego klienta, biorąc prowizję od każdej transakcji, zaś bucket shop pozostawał ze swymi klientami w stosunkach antagonistycznych, ponieważ zarabiał na ich wydatkach.