Leo Perutz (ur. 2 listopada 1882 w Pradze, zm. 25 sierpnia 1957 w Bad Ischl) – austriacki pisarz i dramaturg pochodzenia żydowskiego, autor powieści historycznych i fantastycznych.
Aktywny literacko od około 1905 roku, podczas I wojny światowej służył w armii austro-węgierskiej, kilkakrotnie odnosząc rany, lecz mimo to kontynuował twórczość. Po Anschlussie Austrii w 1938 roku wyemigrował do Palestyny.
Twórczość Perutza wyróżnia się barokową fantasmagorią i parodystycznym przetwarzaniem popularnych gatunków literackich, w tym fantastyki naukowej. Krytycy niemieccy porównywali jego styl do twórczości E.T.A. Hoffmanna, Franza Kafki oraz Gustava Meyrinka.
Pierwsza powieść autora, (1915), to fantazja historyczna rozgrywająca się w XVI-wiecznym Meksyku, gdzie niemiecki najemnik staje po stronie Azteków przeciw Hiszpanom, zawierając pakt z diabłem. Wśród innych znaczących utworów Perutza znajduje się – zbiór opowieści o Pradze i rabinie Judzie Loewie ben Becalela, twórcy legendy o Golemie.