na czele tych okrętów przemierzył morza Oceanu Arktycznego. W 1959 został szefem sztabu i później dowódcą 125 Brygady Okrętów Podwodnych, a w 1962 zastępcą dowódcy 29 Dywizji 15 Eskadry Okręgów Podwodnych na Kamczatce. W 1965 ukończył ze złotym medalem Wojskową Akademię Morską i w 1966 został dowódcą 15 Eskadry Okrętów Podwodnych, w 1971 ze złotym medalem ukończył Wojskową Akademię Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Woroszyłowa, po czym objął dowództwo 11 Dywizji 1 flotylli atomowych okrętów podwodnych, od 1974 do maja 1978 był szefem sztabu, a od maja 1978 do lutego 1980 dowódcą 1 flotylli atomowych okrętów podwodnych Floty Północnej.
W 1974 dowodził ekspedycją z Morza Barentsa wokół Afryki przez Ocean Indyjski do Kamczatki. Od 22 sierpnia do 6 września 1978 pod jego dowództwem grupa atomowych okrętów podwodnych dokonała pierwszego przejścia z Floty Północnej do Floty Oceanu Spokojnego pod arktycznym lodem, pokonując 4570 mil, w tym 1760 mil pod lodem. Za to osiągnięcie otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego, a 29 października 1979 awansowano go na wiceadmirała. W 1979 dowodził kolejną ekspedycją, z Zapadnej Licy (obwód murmański) na Kamczatkę z wynurzeniem na biegunie północnym.