W latach 1961–1965 pracował w dziale prawa międzynarodowego jako ekspert, członek sekretariatu UNESCO w Paryżu, a w okresie 1972–1974 jako konsultant przy dyrektorze generalnym Światowej Organizacji Ochrony Własności Intelektualnej w Genewie.

W latach 1966–1969 pełnił funkcję dyrektora generalnego Stowarzyszenia Autorów ZAiKS. W latach 1975–1984 wykładał na wydziałach prawa Uniwersytetu Gdańskiego i Uniwersytetu Łódzkiego. W latach 1975–1996 był głównym radcą prawnym w dziedzinie własności intelektualnej w Komitecie ds. Radia i Telewizji.

Publikował prace naukowe na temat prawa międzynarodowego, autorskiego oraz muzykologii, a za opracowanie o twórczości muzycznej jako przedmiocie prawa autorskiego otrzymał I nagrodę na konkursie w Amsterdamie w grudniu 1965.

Był kolekcjonerem malarstwa i sztuki ludowej, od dziecka jego marzeniem było kontynuowanie działalności kolekcjonerskiej ojca, fascynowała zaś postać Ambroise’a Vollarda. Dla swojej kolekcji, liczącej blisko cztery tysiące dzieł około stu artystów, chciał utworzyć muzeum w domu rodzinnym w Pabianicach, jednak ten pomysł nie został zrealizowany. Część jego kolekcji znajduje się w Muzeum Etnograficznym im. Marii Znamierowskiej-Prüfferowej w Toruniu.