Ricardo zaprojektował w 1921 silnik Vauxhall T.T., który Cecil Clutton na łamach Motor Sport określił jako tour de force. Jednostkę tę później rozwijali Raymond Mays i Amherst Villiers, wyposażając ją w doładowanie; jeszcze piętnaście lat później pozwalała ona odnosić zwycięstwa.
W latach 1922–1923 opublikował dwutomowe dzieło The Internal Combustion Engine.
Chociaż nie wynalazł zaworu tulejowego, w 1927 opublikował przełomową pracę badawczą, która przedstawiała zalety zaworu tulejowego i sugerowała, że silniki z zaworami talerzowymi nie będą w stanie oferować mocy znacznie przekraczającej 1500 KM (1100 kW). Szereg silników lotniczych z zaworami tulejowymi został opracowanych po tej publikacji, szczególnie przez firmy Napier, Bristol i Rolls-Royce. Bristol wyprodukował Perseus, Hercules, Taurus i Centaurus, Napier wyprodukował Sabre, a Rolls-Royce wyprodukował Eagle i Crecy, wszystkie wykorzystujące zawory tulejowe.
W 1929 został wybrany członkiem Towarzystwa Królewskiego.
II wojna światowa Jego praca nad zaworem tulejowym wpłynęła na rozwój brytyjskich silników lotniczych w latach trzydziestych i podczas wojny.