Bank Norwegii (; . NG) – norweski bank centralny. Oprócz tradycyjnych obowiązków banków centralnych, takich jak emisja waluty (korony norweskiej), stabilność finansowa i cenowa, zarządza on Funduszem Emerytalnym, jednym z największych funduszy majątku narodowego na świecie.

Historia Bank Norwegii został założony 14 czerwca 1814 roku na mocy Aktu Stortingu (norweskiego parlamentu), dwa lata po uzyskaniu przez Danię niepodległości od Norwegii w 1814 roku. Bank postanowił, że oficjalną walutą będzie speciedaler (rixdollar), podzielny na 120 skillingów lub 5 rigsortów o wartości 24 skillingów każdy.

Ustawa monetarna z 17 kwietnia 1875 roku zniosła terminy „daler” i „skiling”, ustanawiając oficjalną walutą koronę norweską, podzielną na 100 øre. Zmiana ta była spowodowana zbliżającym się przystąpieniem Norwegii do Skandynawskiej Unii Walutowej 16 października 1875 roku. Unia została utworzona między Danią a Szwecją w 1873 roku w wyniku rekomendacji wspólnej komisji (w której uczestniczyła Norwegia) dotyczącej wprowadzenia wspólnej waluty opartej na złocie;