ESI przytoczyła przykład dyskusji w PACE, gdy Azerbejdżan był publicznie wspierany przez częstych bywalców Baku – brytyjskiego liberała Michaela Hancocka i byłą szefową MSZ Estonii Kristiina Ojuland, którzy mimo oczywistej regresji w zakresie praw człowieka, braku wolnych wyborów i krytyki organizacji praw człowieka twierdzili, że w Azerbejdżanie nie ma poważnych problemów. ESI dodała do listy „przyjaciół Azerbejdżanu” także Belga , z Bawarii, Mevlüta Çavuşoğlu z Turcji, z Wielkiej Brytanii oraz kilku przedstawicieli Rosji.

Podczas wyborów prezydenckich w 2008 roku w gronie obserwatorów PACE znalazła się liczna grupa jawnie prorządowych deputowanych. Wersja oświadczenia przygotowana przez szefa grupy obserwatorów Andresa Herkela i zawierająca uwagi krytyczne spotkała się ze sprzeciwem grupy proazerskiej (Michael Hancock, Eduard Lintner, Paul Wille). Herkel zagroził dymisją, jeśli elementy krytyczne nie pozostaną w tekście. W trakcie referendum znoszącego limity kadencji prezydenta İlhama Əliyeva czterech deputowanych PACE – Eduard Lintner, Paul Wille, i Pedro Agramunt – oceniło referendum jako postęp demokracji.