Wskazują, że teoria zawyża statystyki imigracyjne, zalicza do „obcych” osoby urodzone we Francji, pomija fakt, że około połowa imigrantów pochodzi z innych krajów europejskich, oraz ignoruje asymilację kolejnych pokoleń.
Kluczowym argumentem jest konwergencja dzietności. Badania pokazują, że dzietność córek imigrantek zbliża się do poziomu kobiet rdzennych już w drugim pokoleniu, co podważa założenie o trwałej i nieograniczonej przewadze demograficznej grup imigranckich. Demograf Hervé Le Bras z Narodowego Instytutu Studiów Demograficznych (INED) podkreśla, że ani Camus, ani Éric Zemmour nie przedstawili modelu projekcyjnego ani poważnej analizy trendów, a jego własne prognozy z 2020 roku wskazują, że wszyscy imigranci wraz z potomkami będą stanowić od 19% do 32% populacji Francji, a nie jej większość. Le Bras krytykuje też określanie imigrantów drugiego i trzeciego pokolenia mianem „piątej kolumny” lub „wroga wewnętrznego”, zauważając, że „oni już nie migrują, oni są Francuzami”.
Geograf Landis MacKellar wytknął Camusowi założenie, że imigranci trzeciego i czwartego pokolenia w jakiś sposób przestają być Francuzami.