Teoria spiskowa i panika moralna Badacze klasyfikują wielką podmianę jako teorię spiskową, ponieważ przypisuje ona złożone procesy społeczne ukrytemu, celowemu działaniu wąskiej grupy elit. Eirikur Bergmann i Andreas Önnerfors umieszczają ją w europejskiej rodzinie spiskowych narracji o zagrożeniu tożsamości, w której rzekomo życzliwa polityka migracyjna jest w istocie tajnym planem wymiany ludności. Socjolodzy opisują też mechanizm paniki moralnej, w której imigrant zostaje skonstruowany jako wróg egzystencjalny, a poczucie zagrożenia napędza wrogość wobec grup mniejszościowych.

Teoria stanowi islamofobiczny wariant antysemickiej narracji o „ludobójstwie białych”. Andrew Fergus Wilson zauważa, że obie narracje dzielą te same kategorie odniesienia i są ideologicznie powiązane z neonazistowskim hasłem „14 słów” Davida Lane’a. Według Ligi Antydefamacyjnej (ADL) w wersji rozpowszechnionej w Stanach Zjednoczonych za imigrację obwinia się Żydów, przez co teoria coraz częściej zlewa się z otwartym antysemityzmem. Historycy Jean-Yves Camus i Nicolas Lebourg tłumaczą sukces teorii właśnie tym, że Camus „odjął antysemityzm” od dawniejszej neonazistowskiej narracji o białym ludobójstwie.