W 1849 roku, na czas tłumienia powstania badeńskiego objął stanowisko szefa sztabu korpusu gen. Eduarda von Peuckera. Podczas oblężenia twierdzy Rastatt dostał się do niewoli. Po zakończeniu walk powrócił do Prus i dołączył do sztabu VI Korpusu Armijnego, ale już rok później został dowódcą 2. Grupy Pieszej 6. Pułku Artylerii. W 1853 roku awansował na podpułkownika (niem. Oberstleutnant), a rok później, wraz z objęciem dowództwa nad 2. Pułkiem Artylerii, na pułkownika (niem. Oberst). W 1858 roku został inspektorem 3. Inspekcji Artylerii, co wiązało się z promocją na generała majora (niem. Generalmajor). Sześć lat później, już jako generał porucznik (niem. Generalleutnant) objął identyczne stanowisko w 2. Inspekcji Artylerii oraz został przewodniczącym komisji egzaminacyjnej dla oficerów artylerii.