Po nieudanym wybuchu powstania w Wielkopolsce w lutym 1846 roku został aresztowany i osadzony w Cytadeli Warszawskiej, a następnie przewieziony do berlińskiego więzienia Moabit.
Podczas tzw. „procesu poznańskich wywrotowców”, rozpoczętego we wrześniu 1846 roku, został oskarżony o udział w spisku i przygotowywanie zamachu na Dunckera. 2 grudnia 1847 roku skazano go na 20 lat twierdzy, utratę szlachectwa i wydalenie z wojskaStanisław Karwowski, Historia Wielkiego Księstwa Poznańskiego, Poznań 1918, t. I 1815–1852, s. 347–348.. W marcu 1848 roku, w wyniku Wiosny Ludów, został objęty amnestią dla więźniów politycznych i odzyskał wolność.
Po uwolnieniu powrócił do Wielkopolski, gdzie objął dowództwo kompanii strzelców w oddziałach powstańczych. Opowiadał się za natychmiastowym rozpoczęciem działań zbrojnych i należał do grona przeciwników umiarkowanej postawy Ludwika MierosławskiegoMarek Klat, Klat albo Klatt. Oto jest pytanie…, Gdańsk–Wrocław 2025, s. 48–49.. Brał udział w bitwach pod Książem, Miłosławiem (30 kwietnia 1848) i Sokołowem (2 maja 1848). Po kapitulacji w Bardzie (9 maja 1848) kontynuował działalność konspiracyjną.