Wrzodek paprociowy (Herpobasidium filicinum (Rostr.) Lind) – gatunek grzybów należący do rodziny Eocronartiaceae

Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Herpobasidium, Eocronartiaceae, Platygloeales, Incertae sedis, Pucciniomycetes, Pucciniomycotina, Basidiomycota, Fungi.

Po raz pierwszy opisał go w 1880 r. Emil Rostrup, nadając mu nazwę Gloeosporium filicinum. W 1908 r. Jens Wilhelm August Lind przeniósł go do rodzaju Eocronartium. Synonimy nazwy naukowej: Gloeosporium filicinum Rostr. 1880 Helicobasidium filicinum (Rostr.) Killerm. 1928 Nazwę polską podał Władysław Wojewoda w 1977 r.

Morfologia Podstawki mają zazwyczaj tylko 1–3 mm szerokości i 100–500 μm grubości, są grubościenne, czasami zlewają się lub rozprzestrzeniają się jako biaława warstwa na dolnej powierzchni liści; odpowiadające im ciemne, przejaśnione plamy widoczne są na górnej powierzchni liścia. Pigment znajduje się głównie w ściankach zaatakowanych komórek epidermy i w zwiniętych haustoriach. Strzępki mają średnicę 2–3 mm, są cienkościenne, bez sprzążek. Podstawki są zazwyczaj maczugowate, zwężające się u dołu, przechodzące w T-przegrody, 7–2 × 40–120 μm grubości, typowo zagięte w pobliżu nasady, górna część jest prawie prosta.