Klasztor został zlikwidowany w 1795 roku, a w 1802 sprzedano go grabarzowi Peterowi Herbrandowi z Heimbach. W 1860 roku kompleks zakupił zakon trapistów, a w 1874 rozpoczęto remont kościoła klasztornego. W 1875 klasztor został zamknięty w okresie Kulturkampfu, reaktywowano go w 1887 roku. W 1891 ukończono renowację kościoła. W 1909 klasztor wyniesiono do rangi opactwa. W latach 1912–1913 kaplicę w dawnym kapitularzu rozbudowano na wschód.
W 1937 część cel klasztornych została przeznaczona przez władze nazistowskie jako mieszkania dla robotników przymusowych pracujących przy budowie linii Zygfryda. Kwaterowano tu również żołnierzy. W 1941 opactwo rozwiązano, a 16 marca 1942 oficjalnie odebrano je zakonowi. Funkcjonował tu m.in. sierociniec czy punkt opatrunkowy. W 1944 kościół klasztorny został zniszczony wskutek działań wojennych.
Placówkę reaktywowano 28 kwietnia 1945, a 20 sierpnia 1945 odprawiono pierwszą mszę w tymczasowej kaplicy. W 1959 zakończono odbudowę kompleksu. W 1978 roku w kościele klasztornym zainstalowano 14-głosowe organy autorstwa .