Królestwo Włoch (; ; ) – królestwo lub jednostka administracyjna Świętego Cesarstwa Rzymskiego w ze stolicą w Pawii, istniejące de iure w latach 962–1801. De facto monarchia elekcyjna. Terytorium królestwa obejmowało , Spoleto, marchie Toskanii i .

Królestwo Włoch, wraz z królestwem Niemiec i Burgundią, reprezentowało jedno z tak zwanych – trzech królestw, które tworzyły Święte Cesarstwo Rzymskie.

Królestwo Włoch istniało w ramach cesarstwa jako jednostka administracyjna od 962 do 1024 roku i obejmowało terytorium Italii. Od około XVI wieku do 1801 roku królestwo istniało jedynie formalnie w postaci tytułu króla Włoch, który nadawany był kolejnym cesarzom Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

Historia mały|lewo|upright=0.7|Święte Cesarstwo Rzymskie w pierwszej połowie XI wieku – Królestwo Włoch w odcieniach różu. mały|lewo|upright=0.7|Terytorium formalnego Królestwa Włoch w 1789 roku. Coraz bardziej słabnące dotychczas niezależne królestwo Włoch, stawało się z czasem strefą wpływów władców niemieckich (wschodnio-frankijskich). W 951 roku włoski tron przejął król Niemiec, Otton I Wielki. W 962 roku został koronowany na cesarza, co dało początek Świętemu Cesarstwu Rzymskiemu, z którym Królestwo Włoch zostało połączone unią realną. Z czasem stało się jedną z trzech części składowych cesarstwa.