Na początku listopada 1918 roku powrócił do Berlina, gdzie objął funkcję szefa departamentu demobilizacji w Ministerstwie Wojny. W trakcie rewolucji listopadowej odpowiadał za bezpieczeństwo kanclerza Friedricha Eberta. Od lutego do października 1919 roku pełnił obowiązki ministra wojny Prus. Następnie został szefem dowództwa armii, które podlegało ministrowi wojny nowopowstałej Rpubliki Weimarskiej Gustavowi Noske. Otrzymał również awans na generała majora (niem. Generalmajor). Podczas puczu Kappa-Lüttwitza opowiadał się za siłowym stłumieniem zamachu stanu. Na tym polu popadł w konflikt z gen. Hansem von Seecktem i zdecydował się złożyć rezygnację ze stanowiska dowódcy Reichswehry. Następnie nowy minister wojny Otto Geßler mianował go komendantem V Okręgu Wojskowego z siedzibą w Stuttgarcie oraz dowódcą 5. Dywizji Piechoty. Na tym stanowisku otrzymał stopień generała porucznika (niem. Generalleutnant). W 1825 roku został mianowany dowództwo Grupy Dowództwa 2 w Kassel. Przeszedł w stan spoczynku w 1927 roku w stopniu generała piechoty (niem. General der Infanterie).