Książka składa się z trzech części. W pierwszej części „Od psychoterapii do logoterapii” Frankl poddaje krytyce psychoanalizę i przedstawia swoją logoterapię jako jego uzupełnienie. Frankl prezentuje swoje podejście do psychoterapii, które różni się od wcześniejszych wiedeńskich szkół: Zygmunta Freuda i Alfreda Adlera. Pisze:
Freud oparł swoją teorię na świadomości, Adler – na odpowiedzialności, a Frankl – na sensie życia. Zamiast koncentrować się na nieświadomych popędach (Freud) czy kompleksie niższości (Adler), założyciel logoterapii jest zdania, że
Druga część „Od psychoanalizy do analizy egzystencjalnej” zawiera analizę egzystencjalną podstawowych doświadczeń ludzkiej egzystencji, cierpienia, śmierci, miłości czy pracy. Odnośnie tej analizy Elżbieta Kozłowska w swej recenzji pisze, że rozważania Frankla na temat miłości i życia seksualnego człowieka brzmią dziś nie tyle kontrowersyjnie, ile staromodnie, nie tylko na gruncie psychologii, ale też i filozofii. Przede wszystkim nie znajdują one odzwierciedlenia w badaniach. Założyciel logoterapii nie odnosi ich także do konkretnych przypadków ze swojej praktyki medycznej lub psychoterapeutycznej. Są raczej wyrazem jego wizji idealnego świata.