Karl Konstantin Albrecht Leonhard von Blumenthal (ur. 30 lipca 1810 w Schwedt, zm. 22 grudnia 1900 w Südliches Anhalt) – Generalfeldmarschall Armii Cesarstwa Niemieckiego, uczestnik wojny prusko-austriackiej i wojny prusko-francuskiej, dowódca IV Korpusu Armijnego, inspektor IV i III Inspekcji Armijnej, szef Korpusu Jegrów Konnych.
Życiorys Po ukończeniu kształcenia w korpusie kadetów w 1827 roku, trafił do Pułku Rezerwy Piechoty Gwardii. Jednocześnie rozpoczął naukę w berlińskiej szkole wojennej. W 1838 roku został przydzielony na stanowisko adiutanata do batalionu gwardyjskiego Landwehry w Koblencji. Po awansie na porucznika (niem. Premierleutnant) w 1846 roku przeniesiono go do Biura Topograficznego Wielkiego Sztabu Generalnego. Podczas służby sztabowej oddelegowany został na szkolenie w Brygadzie Artylerii Gwardii. W trakcie rewolucji marcowej uczestniczył w tłumieniu rozruchów w Berlinie. Walczył wówczas w szeregach 31. Pułku Piechoty. Następnie, po awansie na kapitana (niem. Hauptmann), został członkiem sztabu gen. Eduarda von Bonina i brał udział w starciach I wojny o Szlezwik. Od 1850 roku służył w mobilnej dywizji gen. Tietzena, która stacjonowała w Elektoracie Hesji. W 1858 roku, po awansie na podpułkownika (niem. Oberstleutnant) został adiutantem księcia Fryderyka Karola Hohenzollerna.