Budowla jest usytuowana na wzniesieniu, otoczona jest murem ceglano-kamiennym. Świątynia jest orientowana, późnogotycka, częściowo otynkowana, na rzucie prostokąta. Przy prezbiterium od strony północnej umieszczona jest zakrystia, wnętrze nakrywa strop z fasetą. Drewniany chór muzyczny powstał w II połowie XIX stulecia. Elewacje na zewnątrz zostały wsparte przyporami w XIX wieku. Ołtarz główny w stylu barokowym pochodzi z XVIII wieku i jest ozdobiony rzeźbami Świętych Apostołów Piotra i Pawła, w zwieńczeniu jest umieszczona rzeźba Trójcy Świętej, w polu głównym jest usytuowana rzeźbiona grupa Świętej Rodziny Większej, w stylu gotycko-renesansowym z około 1530-1540 (postać Świętego Józefa została wspomniana jeszcze w 1610 roku). Ołtarz boczny pochodzi z XVII stulecia, następnie został przebudowany w XIX wieku, jest ozdobiony obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XVII stulecia. Natomiast drugi ołtarz boczny jest ozdobiony obrazem Ukrzyżowania i sceną Ostatniej Wieczerzy. Ambona w stylu neobarokowym pochodzi z połowy XIX wieku. Chrzcielnica w stylu barokowym powstała w XVIII wieku. Ośmiogłosowe organy zostały ufundowane przez Franciszkę i Kazimierza Śmigielskich, a wykonała je pracownia Leopolda Hartmana z Warszawy.