Tartak ten stał się znany w okolicy z racji działającego tu prokomunistycznego Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Drzewnego, organizującego częste akcje strajkowe. Działała w nim również komórka PPS, z Andrzejem Warchołem.
W latach 1918–1919 uruchomiona została kolejka parowa dostarczająca drewno z okolicznych lasów. Przy jej budowie zatrudnieni byli jeńcy rosyjscy i włoscy, z których wielu osiadło tu na stałe. Spis powszechny z 1921 roku wymieniał w Dąbrowie Rzeczyckiej 68 domówi 428 mieszkańców. Nie było już Żydów, ale 33 ankietowanych podało narodowość ruską, wyznanie greckokatolickie, a 4 narodowość niemiecką.
Po I wojnie światowej Dąbrowa Rzeczycka znalazła się w granicach II Rzeczypospolitej w województwie lwowskim w powiecie tarnobrzeskim w gminie Charzewice.
W okresie okupacji wieś została objęta konspiracją ZWZ/AK. Od po łowy 1943 roku tutejszy pluton bojowy, liczący około 20 ludzi podlegał formalnie placówce „Wisła – San”. Tworzyli go mieszkańcy Dąbrowy, Kępy i Woli Rzeczyckiej, a jego dowódcą był ukrywający się tu szef łączności niżańskiego obwodu AK, por. Marian Dziubiński „Wilczur”, zamordowany w 1944 roku przez NKWD.