W XXI wieku kontynuował współpracę z wieloma artystami, publikując m.in. Léna (z Juillardem, 2006–2018), Sous le Ciel d’Atacama (z Olivierem Balezem, 2010), Orwell (z Sébastienem Verdierem, 2019) i Pigalle, 1950 (z Jean-Michelem Arroyo, 2022). Jego ostatnie dzieło, Il Était une Fois la Greffe du Rein (2024), opowiadało o historii przeszczepów nerek i własnych doświadczeniach autora jako biorcy.
Twórczość literacka i teatralna Pierre Christin był również powieściopisarzem. W swoich książkach łączył refleksję polityczną i społeczną z elementami satyry i fantastyki. Do jego najważniejszych powieści należą:
Le Futur est en Marche Arrière (1976), ZAC (1981), Rendez-vous en Ville (1994), L’Or du Zinc (1998), Petits Crimes contre les Humanités (2006), Légers Arrangements avec la Vérité (2011).
Jako dramaturg i scenarzysta filmowy współtworzył m.in. film Enkiego Bilala Bunker Palace Hôtel (1989) oraz operę La Citadelle de Verre (2017) z muzyką Louisa Creliéra.
Śmierć Zmarł 3 października 2024 w Paryżu, mając 86 lat.
Nagrody i wyróżnienia Pierre Christin był laureatem licznych nagród międzynarodowych, m.in.: