Debiutował w latach 30. ilustracjami do książek i czasopism; od 1938 rozpoczął współpracę z Dupuis („Le Moustique”, „Spirou”). W katolickich pismach dziecięcych publikował pierwsze serie przygodowe (m.in. Jojo, 1936–1939). W 1939 stworzył dla magazynu „Petits Belges” duet Blondin et Cirage – jedną z najwcześniejszych w Europie par białego i czarnego bohatera, przełamując ówczesne stereotypy rasowe.
Podczas okupacji niemieckiej (1940–1944) był filarem „Spirou”: rysował okładki, zastępował serie amerykańskie objęte zakazem, współtworzył „kodeks honorowy” Club des Amis de Spirou i zadebiutował w realistycznym komiksie biograficznym (Don Bosco, Christophe Colomb). W 1941 wraz z redaktorem Jeanem Doisy stworzył przebojową serię detektywistyczną Jean Valhardi. Po wyzwoleniu został na krótko uwięziony pod zarzutem kolaboracji (zwolniony dzięki wstawiennictwu Charles’a Dupuis i środowisk ruchu oporu), po czym wrócił do intensywnej pracy.
W latach 1948–1950 wraz z Franquinem i Morrisem odbył głośną wyprawę do Meksyku i USA (epizodycznie publikował w amerykańskich comic bookach). Po powrocie osiadł kolejno na Lazurowym Wybrzeżu i pod Paryżem. Od połowy lat 50. skoncentrował się na realistycznych seriach, przede wszystkim Jerry Spring (1954–1977). W 2. połowie lat 50. odnowił też Jean Valhardi (1956–1965).