Wkładka jest przymocowana do dzwonu nie za pomocą nitów, ale za pomocą klamer utrzymujących ją na miejscu, a dzwon ma dwa otwory wentylacyjne z tyłu.
W 1940 roku wprowadzono wersję M1918, ale z płytszymi brzegami hełmu, a w 1943 roku większość M1918 i M1918/40 otrzymały warstwę matowej czarnej farby zmieszanej z trocinami w celu uzyskania teksturowanego wykończenia, a także nową wkładkę, która sięgała tylko do ¾ obwodu wewnętrznej strony dzwonu, oznaczonych od tego momentu jako M1918/43. Nowe hełmy wyprodukowane po 1943 roku, miały płytsze brzegi boczne w porównaniu do swojego poprzedniego modelu. Pokrowce kamuflażowe M1931 na hełm wprowadzono w 1943 roku; odwracalne z jednego z dwóch wzorów w zależności od warunków pogodowych. Drugi rodzaj pokrowca kamuflażowego przyjęto w 1956 roku, który był wariantem szwajcarskiego wzoru TAZ 57. Wcześniejszy M1918 został wyeksportowany do Argentyny pod koniec lat 30. XX wieku i wprowadzony do argentyńskiej armii pod oznaczeniem M1938 – jako pierwszy stalowy hełm wojskowy. Był również używany jako hełm szwajcarskiej obrony cywilnej pomalowany na fluorescencyjny żółty kolor.
W sumie wyprodukowano około 603 000 egzemplarzy wszystkich modeli hełmu M1918.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Szwajcarskie hełmy wojskowe