W 1426 roku w klasztorze wprowadzono reformę życia monastycznego wzorowaną na tej przeprowadzonej w opactwie w Melku. W 1476 ukończono budowę nowego kościoła w formie trójnawowej bazyliki. Wyposażono go w 26 ołtarzy, czternaście z nich wykonał Gabriel Mälesskircher, a ołtarz główny wykonał tzw. Mistrz Ołtarza z Tegernsee utożsamiany z Gabrielem Anglerem. Pod koniec XVII wieku opactwo przebudowano w stylu barokowym, działali tu tacy artyści, jak Hans Georg Asam, , Johann Baptist Zimmermann i Matthäus Günther. Powstały wówczas cele dla 40 mnichów, refektarz, sale opata, biura, biblioteka, apteka, stajnie, magazyny i budynki warsztatów. Przy klasztorze funkcjonowały m.in. drukarnia i browar.
Klasztor został rozwiązany 17 marca 1803. W 1805 baron , zainteresowany głównie klasztornym browarem, zmniejszył koszty utrzymania, burząc część kompleksu i sprzedając materiał rozbiórkowy. Dawny kościół klasztorny przekształcono w kościół parafialny. W 1817 roku król Maksymilian I Józef Wittelsbach zakupił obiekt za namową żony, królowej Karoliny Fryderyki Badeńskiej, i przekształcił go w swoją letnią rezydencję. W podobnym czasie w boczne skrzydło zakupiła grupa byłych mnichów z opatem Gregorem Rottenkolberem, reaktywując tym samym placówkę. Funkcjonowała ona do czasu śmierci ostatniego mnicha w 1861 roku.