30 grudnia 1846 roku wziął udział w pogrzebie patrioty Federica Confalonieriego, a 21 lutego 1848 roku uczestniczył w kolejnych demonstracjach patriotycznych.
Powstanie w Mediolanie Morosini brał udział w słynnym powstaniu zwanym Pięć dni Mediolanu, które trwało od 18 do 22 marca 1848 roku. Były to pięć dni zrywów mieszkańców miasta przeciwko austriackiemu okupantowi. W trakcie tych wydarzeń wyróżnił się jako odważny ochotnik pod dowództwem Luciano Manary.
Po wypędzeniu Austriaków z miasta Morosini wyruszył z oddziałem w pościg za wycofującymi się wojskami, wstępując do pierwszego batalionu wolontariuszy lombardzkich.
11 kwietnia 1848 roku brał udział w bitwie pod Castelnuovo, gdzie oddział poniósł poważną klęskę. Pomimo że sąd wojenny nie obarczył go winą, został wezwany do Mediolanu przez dowództwo milicji ochotniczej.
Krótko potem rozpoczął służbę podporucznika w sztabie generała Ettore Perrone di San Martino. Walczył latem 1848 roku pod Mantują i Bozzolo.
Po klęsce piemonckiego wojska pod Custozą Morosini udał się do rodzinnego majątku w Vezii, lecz już jesienią ponownie dołączył do oddziału Luciana Manary w ramach armii lombardzkiej.