Emil Wolff von Wolffsried, także Paul August Emil Wolff von Wolffsried (ur. 26 lutego 1857 w Groß-Siegharts, zm. 30 listopada 1941) – generał major cesarskiej i królewskiej Armii.

Życiorys 5 października 1875 wstąpił do armii austriackiej jako jednoroczny ochotnik. Na majora awansował ze starszeństwem z 1 listopada 1907 i został przeniessiony do 3 Pułku Artylerii Korpuśnej w Grazu, który 6 kwietnia 1908 został przemianowany na Pułk Haubic Polowych Nr 3. 5 lipca 1910 został komendantem 3 Dywizjonu Ciężkich Haubic w Przemyślu. Na tym stanowisku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z 1 maja 1911. 1 marca 1912 dowodzona przez niego jednostka została przemianowana na Dywizjon Ciężkich Haubic Nr 10. 24 czerwca 1914 awansował na pułkownika. 1 marca 1916 został mianowany komendantem 45 Brygady Artylerii Obrony Krajowej, która 30 września 1917 została przemianowana na 45 Brygadę Artylerii Polowej. Będąc pułkownikiem i komendantem brygady pozostawał oficerem nadetatowym Pułku Ciężkiej Artylerii Polowej Nr 2. 11 grudnia 1917 został awansowany na generała majora ze starszeństwem z 1 listopada 1917. 9 sierpnia 1918 cesarz nadał mu tytuł szlachecki. 1 stycznia 1919 został przeniesiony w stan spoczynku.