Dywizjon Ciężkich Haubic Nr 10 (niem. Schwere Haubitzdivision Nr. 10, sHD. 10) – oddział artylerii polowej cesarskiej i królewskiej Armii.
Historia oddziału Dywizjon został sformowany 1 marca 1912 na bazie dotychczasowego 3 Dywizjonu Ciężkich Haubic. Sztab dywizjonu razem z parkiem amunicyjnym i kadrą zapasową stacjonował w Przemyślu. Dywizjon otrzymywał uzupełnienia z Okręgu 10 Korpusu w Przemyślu. Dywizjon wchodził w skład 10 Brygady Artylerii Polowej.
Na stanowisko komendanta dywizjonu został wyznaczony podpułkownik Emil Wolff, a obowiązki adiutanta pełnił porucznik Hubert Pallas. Jednym z trzynastu oficerów rezerwy, posiadajacych wówczas przydział do dywizjonu był podporucznik doktor praw Hieronim Jurczyński (1882–1959), późniejszy kapitan artylerii Wojska Polskiego.
Wszyscy oficerowie artylerii polowej i górskiej nosili czako z piórem z końskiego włosia, kurtkę ciemnobrązową ze szkarłatnym kołnierzem i mankietami oraz żółtymi guzikami z emblematem armaty, szare szczupakowe (niem.