Opowiadał się za całkowitym oddzieleniem nowoczesnego państwa włoskiego od wszelkich więzi religijnych, krytykując zarówno stanowisko Piusa IX, jak i formułę Cavoura „wolny Kościół w wolnym państwie".
W późniejszych pracach, takich jak Teoria dei periodi politici (1874), rozwinął swoją filozofię historii, wprowadzając swoistą „matematyczną" koncepcję dziejów, co pogłębiło schematyzm jego myśli.
Wybrane dzieła Mente di Gian Domenico Romagnosi (1835) Edycja dzieł Vica (1835) Vico et l'Italie (1839) La Nouvelle Religion de Campanella (1839) La Théorie de l'erreur (1839) Essai sur le principe et les limites de la philosophie de l'histoire (1843) Machiavel juge des révolutions de notre temps (1849) Les Philosophes Salariés (1849) La Federazione repubblicana (1851) Filosofia della rivoluzione, 2 tomy (1851) L'Italia dopo il colpo di Stato (1852) Histoire des révolutions d'Italie, 4 tomy (1858) Histoire de la raison d'État (1860) Corso sugli scrittori politici italiani (1862) La Chine et l'Europe (1867) Teoria dei periodi politici (1874)
Przypisy