Bazylika Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny Budowę kościoła rozpoczęto w 1245 roku, w 1260 roku zainstalowano mensę ołtarzową. W latach 1290–1300 wybudowano transept i trzy przęsła korpusu nawowego. Obecne rozmiary świątynia osiągnęła w latach 1335–1347, gdy ukończono budowę czterech pozostałych przęseł. W latach 1688–1777 powstało barokowe wyposażenie świątyni. Kościół przebudowano w duchu neogotyckim w latach 1879–1891, usuwając część wyposażenia. 22 czerwca 1927 papież Pius XI nadał kościołowi godność bazyliki mniejszej. Świątynię wyremontowano w 1941–1947 i 2000–2007.
Budynek ma formę wczesnogotyckiej, trójnawowej bazyliki z transeptem. Jego architekturę wzorowano na kościele macierzystego klasztoru Heisterbach oraz sztuce francuskiej. Nad skrzyżowaniem naw wznosi się sygnaturka z czterema dzwonami.
Wciąż użytkowane stalle chórowe z ok. 1300 roku należą do najstarszych w Niemczech. Prezbiterium zdobi ołtarz szafiasty z ok. 1350 roku, o szerokości 5 m i wysokości 2,3 m. Dekorują go figury Jezusa Chrystusa, Matki Bożej, św. Urszuli i towarzyszek oraz dwunastu apostołów. Pietà pochodzi z ok. 1410 roku, w kościele zainstalowano ją w roku 1425. Grobowiec Gerharda von Sayna i Elisabeth von Sierck wykonano w latach 1487–1493.