Polonia francuska zdobyła wtedy w ogólnej punktacji I miejsce.

Okres II wojny światowej Z chwilą wybuchu II wojny światowej Leon Urbaniak, tak jak i większość jego wychowanków, zadeklarował chęć wstąpienia do formujących się na terenie Francji oddziałów polskich. Po zawarciu rozejmu w Compiegne 22 czerwca 1941 przedostał się do południowej, nieokupowanej części Francji. Najpierw został tam szefem kantyny Polskiego Czerwonego Krzyża. W 1941 pracował w Biurze Polskim w Tuluzie i stał się członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej, przekształconej w Polską Organizację Walki o Niepodległość. Pełnił tam funkcję szefa regionu Tuluza, działając w konspiracji, zbierał i weryfikował informacje wywiadowcze, kontrolował, szkolił, organizował i przejmował zrzuty spadochronowe oraz kolportował wydawnictwa podziemne. W 1943 włączył się do działań propagandowych dla Polaków w Wermachcie i organizacji Toda. W styczniu 1944 nastąpiła częściowa dekonspiracja i został aresztowany. Początkowo był więziony w Tuluzie (do maja 1944), potem w obozach w Compiegne i w Neuengamme, następnie w obozie karnym w Watensted, a na końcu w Obozie koncentracyjnym Ravensbruck i Malchow;