Skierowano go do pracy w kopalniach srebra w Kutamarze. Od połowy marca 1865 pracował w kajdanach w Aleksandrowskim Zawodzie. Uległ tam ciężkiemu wypadkowi z poparzeniem twarzy. Oko uratował mu medyk-zesłaniec August Puzdrowski. W kwietniu 1868 dzięki amnestii przeszedł na „posielenie” w Kułakowie nad Angarą. Dzięki zabiegom jego matki u władz w Wiedniu, w październiku 1868 został zwolniony i powrócił do Czerniowiec w 1869. Podjął pracę jako stolarz. Przeprowadził się do Tarnopola, gdzie założył i z sukcesem prowadził pracownię stolarską i magazyn mebli. Zyskał popularność w miejscowych kręgach rzemieślniczych, obejmując stanowisko prezesa Stowarzyszenia „Gwiazda” oraz sądowego szacownika nieruchomości miejskich (1877–1898). Pamiątki z powstania i Syberii przekazał Muzeum Podolskiemu w Tarnopolu.
Wydanie Pamiętnika W 1910 za namową dzieci oraz innych wygnańców wydał swój pamiętnik Wspomnienia z powstania styczniowego i sybirskiej katorgi. Mężyński opowiedział w nim między innymi o bitwie pod Kobylanką oraz o walkach z Moskalami, a także obyczaje ludów syberyjskich. Chociaż opis walk okazał się bałamutny, jego pamiętnik stał się istotnym źródłem dla wielu historyków oraz artykułów na temat powstania styczniowego. Fragmenty pamiętnika drukował Głos Polski (1911, 1913).