W zależności od stanu wód potoku, utworzony przez zaporę zbiornik napełniał się w czasie 2-3 dób. Uruchomienie regularnego spławu drewna na wodach z tego zbiornika uczyniło wieś Bacúch największym ośrodkiem flisactwa w górnej części doliny Hronu. Zapora funkcjonowała do 1953 r.
Znaczne pozostałości zapory widoczne są do dziś jako jedyny ślad po wielu podobnych konstrukcjach, jakie funkcjonowały kiedyś na południowych stokach Niżnych Tatr.
Źródło Boženy Němcovej
(słow. Prameň Boženy Němcovej, miejsc. także Bacúšsky medokýš, Bacúšska kyslá) – źródło wody mineralnej, istniejące w prawym zboczu doliny, na wysokości ok. 635 m n.p.m., ponad starą gajówką, obecnie tuż poniżej wyżej wymienionej zapory na potoku.
Źródło znane jest od dawna. Pierwszą analizę chemiczną jego wody wykonał w 1794 r. oficjalny „fizyk” żupy zwoleńskiej, Samuel Lissovini. Dla szerszej społeczności źródło „odkrył” w roku 1813 radca górniczy Heider. Wkrótce wodę zaczęto wykorzystywać do celów leczniczych, zarówno do kuracji pitnych jak i do kąpieli. Od połowy XIX w. przy źródle funkcjonował niewielki, wzniesiony z drewna „zakład kąpielowy” z dwiema wannami. Nazwę źródło otrzymało na pamiątkę czeskiej pisarki Boženy Němcovej, która przy okazji pobytu w Breźnie u Gustáva K. Zechentera-Laskomerskiego 26 września 1855 r. odbyła z nim wycieczkę do źródła.