Elementy dekoracyjne wykonano z kutego żelaza i przetransportowano z posiadłości rodziny Negroniego w Brianza (Włochy).
Ogród włoski powstał w latach 1910–1920 z elementami charakterystycznymi dla XVII wieku: przystrzyżone bukszpany, palmy, rabaty otoczone krawędziami, grota z tufy, fontanny, liczne statuetki i dekoracje z kutego żelaza. Projekt oparty był na ścisłej symetrii i reprezentował humanistyczne wartości renesansu włoskiego.
Nabytcie przez Lugano (od 1976)
W 1976 roku miasto Lugano nabyło posiadłość, dając początek kompleksowym pracom restauracyjnym. Po przejęciu rezydencja pełniła funkcje różnych instytucji edukacyjnych – siedzibę Szkoły Amerykańskiej, Kolegium Muzyki i Szkoły Zawodowej Projektowania Mody. Od 1990 roku działa tu Centrum Studiów Bankowych (Centro di Studi Bancari), jednostka edukacyjna Stowarzyszenia Bankowego Ticino. Restauracje w latach 1976, 1990 i 1996 objęły kompleksową renowację wnętrz i odnowienie ogródka z małym dziedzińcem według oryginalnych planów architekta Negroniego. Nasadzenia wykonano według starych schematów z lat 1910–1920.
Architektura
Budynek główny