W 1881 roku awansowany na generała majora (niem. Generalmajor) został dowódcą 1. Brygady Piechoty Gwardii oraz powierzono mu pełnienie obowiązków komendanta wojskowego Poczdamu. Pełnił obie te funkcje do 1887 roku, kiedy otrzymał stopień generała porucznika (niem. Generallieutenant). Stanął wówczas na czele 2. Dywizji Piechoty Gwardii. W 1888 roku nowy cesarz Wilhelm II powierzył mu stanowisko generała-adiutanta oraz szefa Cesarskiego Gabinetu Wojskowego. W 1890 roku promowany na generała piechoty (niem. General der Infanterie). Piastując to stanowisko wdał się w konflikt z Ministrem Wojny gen. Waltherem Bronsartem von Schellendorffem. Zarzewiem sporu był nowy wojskowy kodeks postępowania karnego. Dzięki silnej pozycji na dworze cesarskim von Hahnke doprowadził do zdymisjonowania Bronsarta von Schellendorffa oraz kilku generałów-głównodowodzących, w tym Sigismunda von Schlichtinga i Wilhelma von Blume w 1896 roku.