W jej trakcie znalazł się na linii frontu i walczył w bitwie pod Jiczynem i w bitwie pod Sadową.
Po awansie na majora w 1867 roku został przeniesiony do 84. Pułku Piechoty. Jako dowódca batalionu wziął udział w wojnie z Francją. Jego szlak bojowy obejmował starcia między innymi pod Gravelotte, Noiseville oraz oblężenie twierdzy Metz. W 1874 roku awansował na podpułkownika (niem. Oberstleutnant) i został pełniącym obowiązki dowódcy 8. Pułku Grenadierów. Rok później, już jako pułkownik (niem. Oberst) objął formalne dowództwo nad pułkiem. Pełnił to stanowisko do 1881 roku, kiedy został awansowany na generała majora (niem. Generalmajor) i stanął na czele 58. Brygady Piechoty. W 1886 roku generał porucznik (niem. Generalleutnant) von Reibnitz został dowódcą 18. Dywizji Piechoty. Dwa lata później powierzono mu stanowisko gubernatora Moguncji. Pełniąc tę funkcję otrzymał tytularny stopień generała piechoty (niem. General der Infanterie). Wiosną 1891 roku, z polecenia cesarza Wilhelma II został arbitrem podczas manewrów IV i Kopusu Armjnego. Rok później przeszedł w stan spoczynku i z tej okazji został odznaczony Orderem Orła Czerwonego I klasy z koroną, liśćmi dębu i mieczami.