Dumitru Coroamă (ur. 19 lipca 1885 we wsi Hangu, zm. 1956 w Bukareszcie) – rumuński generał, działacz antykomunistyczny w latach powojennych.
Życiorys Był ósmym z dziesięciorga dzieci Toma Coroamă i Ecateriny. Po ukończeniu liceum w Piatra Neamț podjął pracę nauczyciela we wsiach Broşteni, Cotârgaşi, Frumosu i Farcaşa. Wkrótce jednak pracę porzucił i wstąpił do Szkoły Oficerów Piechoty. Ukończył ją uzyskując awans na podporucznika i rozpoczął służbę w 15 pułku dorobanti w Piatra-Neamţ.
W czasie II wojny bałkańskiej walczył w składzie swojego macierzystego pułku jako dowódca batalionu. Za męstwo w walkach w dolinie Uz został awansowany i odznaczony Orderem Michała Walecznego III klasy. W czasie I wojny światowej zajmował się początkowo nadzorowaniem budowy umocnień w rejonie Trotuș i Oituz. W 1916, w stopniu kapitana objął dowództwo 3 batalionu piechoty i wraz z nim wziął udział w bitwie pod Mărășești. Pod koniec wojny stacjonował w Siedmiogrodzie. Po wybuchu wojny węgiersko-rumuńskiej, podległe mu oddział opanowały Baia Mare. Ciężko ranny w wyniku przypadkowej eksplozji materiałów wybuchowych leczył się w Klużu. Po rekonwalescencji powrócił do macierzystego 15 pułku, początkowo jako zastępca dowódcy, a od 1929 jako dowódca pułku i garnizonu w Piatra-Neamţ.