Bezpośredni udział w działaniach zbrojnych po stronie południowokoreańskiej brały okręty państw sprzymierzonych pod egidą ONZ, dysponując bezwzględnym panowaniem na morzu, i w ciągu pierwszego tygodnia wojny większość z kilkunastu małych okrętów północnokoreańskich została zniszczona przez marynarkę amerykańską lub brytyjską. 2 lipca 1950 roku doszło do jedynego większego czterech kutrów torpedowych typu G-5 z sojuszniczym zespołem, w którym według propagandy komunistycznej uszkodzono (lub wręcz zatopiono) amerykański oraz brytyjski krążownik, przy stracie trzech kutrów. Okręty sojusznicze jednak w rzeczywistości nie poniosły strat i zatopiły jeszcze dwie inne jednostki. Większe zagrożenie stwarzały jedynie miny, stawiane z uwagi na utratę okrętów północnokoreańskich przez zmobilizowane małe cywilne jednostki przybrzeżne, w tym kutry rybackie (łącznie postawiono do 1951 roku 2741 min). Na minach podczas wojny zatonęły przynajmniej cztery małe okręty Korei Południowej i dwa amerykańskie trałowce. Małe jednostki północnokoreańskie były też używane do prób wysadzania taktycznych desantów, zwłaszcza na początku wojny. Po zawieszeniu broni utrzymywał się formalnie stan wojny między oboma państwami, podczas którego dochodziło do incydentów zbrojnych, toteż marynarka północnokoreańska była dalej rozwijana.