Typowe panakseony miały 15–20 m długości, aczkolwiek są zapisy o jednostkach ponad 30-metrowych. Charakteryzowały się dużą szerokością w stosunku do długości – przykładowo, panokseon długi na 27 m miał szerokość 5,6 m. Były dość wolne, ale bardzo solidnej konstrukcji. W ich nadburciach znajdowały się ambrazury dla licznych i stosunkowo ciężkich dział – zgodnie z koreańską doktryną wojny morskiej, która zakładała zniszczenie przeciwnika ogniem artyleryjskim z dystansu. Ówczesne działa koreańskie wykorzystywane na okrętach były standaryzowane w cztery klasy, strzelały kamiennymi lub metalowymi kulami. Używano do nich też wielkich (do 3 m długości), drewnianych strzał o metalowych grotach, które potrafiły strzaskać burty wrogich okrętów (można było je też przerobić w strzały zapalające). Okręty koreańskie miały znacząco silniejszą artylerię od japońskich – duże i stosunkowo ciężko uzbrojone japońskie atakebune przenosiły do trzech dział, podczas gdy mniejsze jednostki koreańskie miały ich co najmniej dwanaście (geobukseony, rozwinięcie panokseonów, miały nieść nawet 40 dział). Najcięższe działa koreańskie miały kaliber ok.