Manus odnosi spektakularny sukces i staje się szczególnym celem dla szefa Gestapo w Oslo, Siegfrieda Fehmera. Unika jednak schwytania i wraz z Gramem oraz Gunnarem Sønstebym tworzy tzw. „Gang Oslo” (Oslogjengen), którego członkowie zostają odznaczeni Krzyż Wojennym przez króla Norwegii Haakonaa VII.
Sztokholm w neutralnej Szwecji staje się miejscem spotkań Norwegów współpracujących z alianckim wywiadem. Tam Gram przedstawia Manusa Norweżce o pseudonimie „Tikken”, pracującej jako osoba kontaktowa Norwegów z brytyjskim konsulatem, z którą wkrótce nawiązuje romans. W miarę jak walka i okupacja stają się coraz brutalniejsze, wielu przyjaciół Manusa, w tym Gram, traci życie, a on sam zaczyna obwiniać się za to, że wciąż żyje. 16 stycznia 1945 roku wraz z Royem Nielsenem udaje mu się podłożyć miny magnetyczne, które następnego dnia zatapiają statek towarowy „Donau”. W dniu wyzwolenia Norwegii, pijany i zrozpaczony z powodu przeżytych strat, Manus spotyka pojmanego Fehmera i uświadamia sobie, że wszyscy są jedynie ofiarami bezsensowności wojny.