Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 5 dywizjonie artylerii ciężkiej. W tym samym roku został przeniesiony do nowo sformowanego 6 pułku artylerii ciężkiej we Lwowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 76. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W 1924 został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 15 sierpnia 1924 i 31. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Z dniem 1 maja 1925 został przesunięty na stanowisko dowódcy III dywizjonu. W kwietniu 13 pułku artylerii polowej w Równem na stanowisko dowódcy I dywizjonu. W styczniu 1930 został przeniesiony do 6 pułku artylerii polowej (od 31 grudnia 1931 – 6 pułk artylerii lekkiej) w Krakowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 2 grudnia 1930 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 1 stycznia 1931 i 11. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W listopadzie 1935 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 6 pal i pozostał na nim do sierpnia 1939. Na stopień pułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 11. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 24 sierpnia 1939, w czasie mobilizacji alarmowej, objął stanowisko dowódcy artylerii dywizyjnej 6 Dywizji Piechoty.