Typ 1 Karabin Typ 38 zasilany nabojem 6,5 × 50 mm SR z kolbą, którą można było złożyć za osłoną spustu i można go było łatwo przygotować do akcji w strefie zrzutu. Był niewystarczająco wytrzymały do użytku, a Cesarska Armia Japońska chciała karabinu kalibru 7,7 mm, co doprowadziło do odrzucenia Typ 1. Według McColluma kolby miały tendencję do ruszania się, a sworzeń zawiasu i nakrętka motylkowa, służące do utrzymywania kolby na miejscu, miały tendencję do zaczepiania się o inne rzeczy, uszkadzając system blokowania. Według Harrimana wyprodukowano w sumie około 500 karabinów.
Typ 2 Podobnie jak w karabinie Typ 100, lufa i komora zamkowa są połączone stożkowym klinem, a nie zamkiem śrubowym. Spadochroniarz używał składanego pierścienia drucianego do dokręcenia blokady klinowej. Testowano odłączaną rączkę zamka i składany bagnet, ale ostatecznie je odrzucono. Większość karabinów była wyposażona w przeciwlotnicze przyrządy celownicze karabinu Typ 99, pomimo ich wątpliwej skuteczności. Typ 2 przenoszono w stanie rozłożonym w płóciennej torbie noszonej na klatce piersiowej lub z każdą połówką w dwóch torbach mocowanych na nogach. Torby te opuszczano na krótkiej linie po otwarciu spadochronu.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Japońskie karabiny powtarzalne Kategoria:Japońska broń strzelecka II wojny światowej